Ανακοινώσεις

Χτες το βράδυ ο Σύλλογος Ιντιφάντα οργάνωσε μια βραδιά αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη. Μέλη και φίλοι-ες του Συλλόγου βρεθήκαμε στην ταβέρνα «Τα Ξύλινα» στην Καισαριανή σε μια συνεστίαση τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στο γυναικείο υφαντουργικό συνεταιρισμό του παλαιστινιακού χωριού Αμπού Ντις. Μαζί μας και αρκετοί πολίτες της Καισαριανής, μεταξύ των οποίων και ο δήμαρχος Σπύρος Τζόκας.

Οι μουσουλμάνοι πολίτες της Αθήνας γιορτάζουν σήμερα το Ιντ Μομπάρακ. Το Ιντ Μομπάρακ είναι μια μέρα αγάπης και συναδέλφωσης με την οποία κλείνει η περίοδος του Ραμαζανίου. Γιορτάζεται με μεγάλες προσευχές τις οποίες ακολουθούν πλούσια γεύματα. Σε διάφορες περιοχές της Αθήνας οι μουσουλμάνοι μαζεύτηκαν σε μεγάλους αριθμούς για να κάνουν την καθιερωμένη προσευχή. Η πιο μαζική έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας όπου συγκεντρώθηκαν περισσότερα από πέντε χιλιάδες άτομα (κατά κύριο λόγο Πακιστανοί).

Εν όψει της επερχόμενης εθνικής επετείου, δυστυχώς δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη σκέψη ότι για μια ακόμα φορά θα πιθαναγκαστούμε να γίνουμε μάρτυρες υπερηφάνως παρελαυνόντων, αψόγως συντεταγμένων μαθητικών τμημάτων της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ως προπομπών της επερχόμενης «μεγάλης» στρατιωτικής παρέλασης.

Την Τετάρτη δύο νέοι που έκαναν τη βόλτα τους στο Μοναστηράκι δέχονται δολοφονική επίθεση με μαχαίρια από ομάδα νεοναζί. Ο ένας από τους δύο νοσηλεύεται ακόμα στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση. Λίγες μέρες πιο πριν, αντίστοιχη νεοναζιστική ομάδα επιτίθεται με μολότοφ στην κατάληψη της Λέλας Καραγιάννη 37.

Τον τελευταίο καιρό μια έντονη παραφιλολογία αναπτύσσεται γύρω από το κτίριο - ιδιοκτησίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας - της παλιάς καπνοβιομηχανίας Ματσάγγου, το μοναδικό αυτοδιαχειριζόμενο χώρο της πόλης μας, το οποίο τελεί υπό κατάληψη από φοιτητές και νεολαίους από τον Νοέμβρη του 2002. Η κατάληψη Ματσάγγου είναι ένας ελευθεριακός χώρος, πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης που αντιστέκεται στην λογική της εμπορευματοποίησης της καθημερινής ζωής, που αποφεύγει να ενταχθεί στις καθεστωτικές φόρμες κοινωνικής συμπεριφοράς, που αντιστέκεται στην ισοπέδωση του ατόμου, της κοινότητας και του περιβάλλοντος μπροστά στη λογική του κέρδους.

Δεν έχουν περάσει δύο μήνες από την ημέρα που τέθηκαν σε εφαρμογή οι μεταβατικές διατάξεις του νέου νόμου που αφορά την είσοδο, παραμονή και κοινωνική ένταξη των υπηκόων τρίτων χωρών στην Ελλάδα και ήδη αναδείχθηκαν οι εγγενείς τους αδυναμίες τόσο σε νομοθετικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ερμηνείας και εφαρμογής. Η πολιτική εξουσία, συνεχίζει, εδώ και μια δεκαετία να αντιμετωπίζει, τόσο το φαινόμενο της μετανάστευσης όσο και τους ίδιους τους/τις μετανάστες/τριες ως «πρόβλημα προς διαχείριση» και όχι ως πολίτες του ελληνικού κράτους, που εκτός από υποχρεώσεις έχουν και δικαιώματα.

Ο Νέος Νόμος διατηρεί τις βασικές ρυθμίσεις του προηγούμενου νομοθετικού πλαισίου, αγνοεί τα μέχρι σήμερα αδιέξοδα και δημιουργεί καινούρια για χιλιάδες ανθρώπους και τις οικογένειές τους.

Στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 18-10-2005 στο Στέκι των Μεταναστών, μίλησαν οι Εύα Φακίνου, Ιωάννα Κούρτοβικ, Μίλτος Παύλου και Φρειδερίκος Τσιμπάντι. Οι ομιλίες επικεντρώθηκαν στο άρθρο 91, παράγραφοι 10 και 11 του νόμου 3386/05. Η τρίτη διαδικασία νομιμοποίησης για όσους και όσες μετανάστες/τριες συμμετείχαν σε προηγούμενη φάση σε διαδικασία νομιμοποίησης χωρίς να μπορέσουν να την ολοκληρώσουν, ξεκίνησε από τη δημοσίευση του νόμου την 23η Αυγούστου και ολοκληρώνεται την 30η Οκτώβρη, ενώ για αυτούς/ες που βρίσκονται παράτυπα στη χώρα και μπαίνουν για πρώτη φορά σε διαδικασία νομιμοποίησης που η διαδικασία ξεκίνησε 1-10 και ολοκληρώνεται 31-12. Από τους ομιλητές και τις ομιλήτριες τονίστηκαν τόσο οι ανελαστικές προϋποθέσεις όσο και οι δαιδαλώδης διαδικασίες που οδηγούν ουσιαστικά στην ακύρωση της διαδικασίας νομιμοποίησης, θα οδηγήσουν ξανά τους μετανάστες στα χέρια των κυκλωμάτων, θα ταλαιπωρήσουν και θα εξαντλήσουν οικονομικά τους μετανάστες με αμφίβολο τελικό αποτέλεσμα ενώ θα αφήσουν χιλιάδες έξω από τη διαδικασία νομιμοποίησης. Στη συνέντευξη παρουσιάστηκε και ένα κείμενο που αφορά στο Νόμο 3386/2005 από μια νεοσύστατη πρωτοβουλία δικηγόρων για τα δικαιώματα μεταναστών και προσφύγων.

Εδώ και δύο βδομάδες 47 πρόσφυγες από το Ιράκ και το Πακιστάν βρίσκονται στοιβαγμένοι σε προκατασκευασμένο μεταλλικό κατάλυμα στη βιομηχανική ζώνη του Βόλου, μακριά από τα βλέμματα των Βολιωτών και τη ζωή της πόλης. Μεταφέρθηκαν εκεί από λιμενικές και αστυνομικές δυνάμεις, όταν ψαράδες τους εντόπισαν σε βραχονησίδα στις Β. Σποράδες, όπου είχαν εγκαταλειφθεί από δουλεμπόρους, χωρίς νερό και τροφή επί τρεις ημέρες. Είναι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους λόγω του πολέμου ή της οικονομικής διάλυσης που έχει επιφέρει η νεοφιλελεύθερη πολιτική της δύσης σε μια σειρά από χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου. Ψάχνουν να βρουν ένα καλύτερο αύριο ή - ίσως σωστότερα - το μόνο αύριο που υπάρχει για αυτούς.

Δελτίο τύπου των Κινήσεων Αλληλεγγύης στους πολιτκούς κρατούμενους

Την άμεση αποφυλάκιση των Πέτρου Καρασαρίνη, Παναγιώτη Ασπιώτη και Γιώργου Καλαϊτζίδη, ζήτησαν σήμερα σε συνέντευξη Τύπου (Δικηγορικός Σύλλογος, 1 μ.μ.) οι Κινήσεις Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους, που συντονίζουν μια ευρύτερη κινητοποίηση γι' αυτό το θέμα.
Στη συνέντευξη Τύπου τονίστηκε ιδιαίτερα ο προκλητικός τρόπος με τον οποίο κατασκευάστηκε το κατηγορητήριο κατά των «3». Μια υπόθεση ενδεχομένως απλής παραβατικότητας, που αφορούσε μόνο τον Γ. Καλαϊτζίδη, αναβαθμίστηκε, ώστε να επιδειχτεί η παραγωγή αντιτρομοκρατικού έργου, με τη δημιουργία ανύπαρκτης «τρομοκρατικής οργάνωσης» και την απαγγελία ανυπόστατων κατηγοριών σε βαθμό κακουργήματος. Εν προκειμένω, ποινικοποιούνται η πολιτική ένταξη, αλλά και οι φιλικές σχέσεις.

Εδώ και μερικές εβδομάδες στους ισπανικούς θύλακες εντός του Μαρόκου Μελίγια και Θέουτα (κατάλοιπα της εποχής της αποικιοκρατίας) εκτυλίσσεται μια πραγματική τραγωδία. Μια τραγωδία που αναδεικνύει την κτηνωδία της Ευρώπης-φρουρίου και το αδιέξοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Χιλιάδες αφρικανοί οικονομικοί και πολιτικοί πρόσφυγες έχουν συσσωρευτεί στα σύνορα του Μαρόκου με τους ισπανικούς θύλακες. Είναι οι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους λόγω του πολέμου ή της οικονομικής διάλυσης που έχουν επιφέρει οι επιβεβλημένες από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Θέλουν να περάσουν τα σύνορα επιδιώκοντας ένα καλύτερο αύριο ή, μάλλον, το μόνο αύριο που είναι δυνατό για αυτούς.

Η χτεσινή απόρριψη από το πενταμελές Εφετείο της αίτησης αναστολή εκτέλεσης ποινής που υπέβαλε ο Σάββας Ξηρός, προσκρούει τόσο στην ουσία του νόμου όσο και στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η εμφάνιση του Σάββα Ξηρού στο Εφετείο επιβεβαίωσε την τραγική κατάσταση της υγείας του (σχεδόν ολική τύφλωση και κώφωση, αλλεπάλληλες παρέσεις προσώπου και άκρων, ανεπαρκής αιμάτωση εγκεφάλου κ.ά.) η οποία έτσι κι αλλιώς πιστοποιείται και από τις ιατρικές αναφορές. Αυτά τα προβλήματα κάνουν την καθημερινότητα του οποιουδήποτε ανθρώπου επίπονη και απαιτούν συνεχή ιατρική παρακολούθηση. Για έναν κρατούμενο όμως (και μάλιστα για έναν κρατούμενο στα «ειδικά κελιά» του Κορυδαλλού) αυτά τα προβλήματα θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή του μιας και παροξύνονται από τον εγκλεισμό και την απουσία ιατρικής φροντίδας.